Biografia
Jedna z najwybitniejszych poetek rosyjskich, czołowa przedstawicielka akmeizmu. Nazywana duszą rosyjskiego Srebrnego Wieku, porównywana z Safoną i Mozartem. Jej twórczość to zarówno refleksyjne, subtelne liryki, jak i uniwersalne, z genialną strukturą wewnętrzną poematy w rodzaju Requiem (1935-40), mistrzowskiej tragedii o terrorze stalinowskim. Pisała utwory dotyczące rozlicznych tematów, jak czas i pamięć, los artystki, czy trauma lat życia i tworzenia w cieniu stalinizmu.
Jest też autorką prac historycznych o Puszkinie oraz wspomnień o Aleksandrze Błoku i Amadeo Modiglianim. Z niewielkimi przerwami władze radzieckie ledwo ją tolerowały, przez długie okresy zakazane było publikowanie jej poezji, a w 1946 roku stała się ofiarą bezpardonowej polityczno-ideowej nagonki ze strony partii doprowadzonej do powtórnego zakazu publikacji i wystąpień publicznych. Po śmierci Stalina, wraz z nastaniem tzw. odwilży, stopniowo przywracana do życia publicznego i świadomości społeczeństwa ZSRR.
Ofiarom stalinowskiego terroru poświęciła poemat oratoryjny Requiem (powstał 1935-1940, wydanie pośmiertne 1987, polskie przekłady fragmentów w wyborze Poezje 1981, całość w antologii Akme znaczy szczyt 1986). Inne zbiory, m.in.: Iz szesti knig (1940), Bieg wriemieni (1965). Polskie wybory poezji: Poezje wybrane (1970), Poezje (1981, wydanie dwujęzyczne), Wiersze (1989), przekłady w antologii Pięciu poetów (1975). Także prace krytycznoliterackie, np. Mój Puszkin (wybór polski 1976).
Kim była Achmatowa? Poetką miłosnego zapamiętania i zadumy, pejzażem mglistego miasta Newy, okrutnej i nieszczęśliwej ojczyzny? Szukałam tych odpowiedzi w Petersburgu, Moskwie, Odessie, Paryżu, Kijowie, tam gdzie żyła Achmatowa, nie rozstając się z jej wierszami, wpatrując się w jej fotografie i portrety. Bo z pewnością nie tylko jej poezja, ona sama również była dziełem sztuki.
